Spacer po Darłowie

Kościół p. w. św. Gertrudy— dwunastoboczna budowla 

z XV wieku w stylu skandynawskiego gotyku.

Pomnik Rybaka, fontanna z 1919 roku, wystawiona ku czci ludzi morza.

Kościół p. w. MB Częstochowskiej, wybudowany w XIV wieku, gotycki    z czworoboczną wieżą bocznej kaplicy znajdują się sarkofagi księcia pomorskiego Eryka I, księżnej Jadwigi, żony księcia Ulryka oraz Elżbiety, żony Bogusława XIV, ostatniego księcia zachodniopomorskiego.

Zamek Książąt Pomorskich zbudowany w latach 1352-1372 przez księcia Bogusława V w stylu gotyckim. Po śmierci księżnej Elżbiety, żony księcia Bogusława, zamek przeszedł  w ręce elektorów brandenburskich. Obecnie znajduje się w nim siedziba Muzeum Regionalnego. Z ziemią darłowską związany jest książę pomorski, król Danii, Szwecji i Norwegii– Eryk I zwany „Ostatnim Wikingiem Bałtyku” Był to król o awanturniczej i wojowniczej naturze. Po zdetronizowaniu i wygnaniu znalazł schronienie na Gotlandii i zdecydował się na prowadzenie korsarskiego trybu życia. Napadał i rabował kupieckie statki.

W Darłowie spędził ostatnie lata swojego życia.

22 metrowa latarnia morska usytuowana przy wejściu do portu w Darłówku. Jest najdalej na wschód wysuniętą latarnią morską  zaliczaną do obszaru Wybrzeża  Zachodniego. Zasięg światła wskazującego drogę do portu sięga blisko 30 km. 

Brama Wysoka

XIV– wieczna baszta, zwana też Bramą Kamienną albo Murowaną daje wyobrażenie   o wyglądzie dawnych murów obronnych. Budowa takich murów podnosiła walory obronne miasta i wzmacniała jego polityczny prestiż. Z jej szczytu straże miejskie obserwowały miasto

i  alarmowały mieszkańców w razie potrzeby.

Wczasy w Darłowie

      Krótka historia miasta.

PIERWSI MIESZKAŃCY

Pierwsze ślady bytności ludzkiej w okolicach Darłowa pochodzą z okresu ok. 800 lat p.n.e. W trakcie prac archeologicznych odkryto w rejonie narzędzia, które potwierdzają obecność na tym terenie pierwszych grup osadników.

BURSZTYNOWY SZLAK

Po upadku kultury celtyckiej cała Europa Środkowa i Pomorze znalazły się pod wpływem kultury rzymskiej. W okolicach Darłowa odnaleziono pochodzące z tego okresu ozdoby, monety cesarzy Wespazjana, Zenona i Faustyny Starszej. Na uwagę zasługuje cmentarzysko z odkrytymi grobami szkieletowymi, bogato zdobionymi zapinkami oraz bransolety z brązu i srebra.

Na tej podstawie możemy sądzić, że i w okolice dzisiejszego Darłowa docierali kupcy rzymscy podążający „Bursztynowym Szlakiem” żeby wymienić przewożone ze sobą wyroby z brązu, srebra, złota czy może szkła na bursztyn, tutejszy miód, skóry, wosk, bardzo prawdopodobne, że również na niewolników.

GRÓD DIRLOV

W okresie VIII – IX osady i grodziska na terenie ziemi darłowskiej połączyły się w jeden organizm tworząc osadę Dirlov. Znajdowała się ona u ówczesnego ujścia rzeki Wieprzy do Bałtyku. W XI w. w Darłowie istniał już ważny ośrodek handlowy. W trakcie badań archeologicznych znaleziono tu skarb zawierający: 118 monet srebrnych, datowanych na XI w., fragmenty ozdób, drutów srebrnych.

Korzystne położenie grodu – u ujścia Wieprzy i Grabowej do morza, żyzne gleby, bliskość ważnych szlaków handlowych, znacząco wpływały na gęstość zaludnienia na tych terenach. Tak rozpoczęła się burzliwa historia osady targowo – portowej u ujścia rzeki Wieprzy do Morza Bałtyckiego.

PRAWA MIEJSKIE

W roku 1312 z rąk braci Święców – Jaśka, Piotra i Wawrzyńca otrzymało Darłowo prawa miejskie na mocy prawa lubeckiego, którego zasady okazały się bardzo korzystne i wpłynęły na szybki rozwój miasta. Również układ miasta wzorowano na założeniach lubeckich, z charakterystycznym, prostokątnym rynkiem, położonym w centralnym punkcie osady. Do dnia dzisiejszego zmianie uległy jedynie nazwy ulic, ich rozmieszczenie w niezmienionej formie istnieje od 1312 r.

BOGUSŁAW V

W roku 1317 pieczę nad Darłowem przejął Książe zachodniopomorski Warcisław IV.

Miasto rozwijało się prężnie, zapewniając swym mieszkańcom dobrobyt, rosło też jego znaczenie jako portu morskiego. Pewnie dlatego Bogusław V, syn Warcisława IV wybrał je na swoją rezydencję. Od bogatej mieszczki darłowskiej Elżbiety Behr zakupił wyspę wraz z młynem i rozpoczął na niej budowę zamku. Władca dołożył wszelkich starań, aby nadać budowanej przez siebie siedzibie rezprezentatywny charakter.

DARŁOWO W ZWIĄZKU HANZY

W roku 1361, za pośrednictwem Kołobrzegu, Darłowo nawiązało współpracę z Hanzą, związkiem prężnie rozwijających się miast w basenie Morza Bałtyckiego. Przystąpienie do Hanzy okazało się trafnym krokiem i znacząco wpłynęło na wzrost znaczenia portu handlowego. Wystarczy wspomnieć, że na przełomie wieków XIV i XV Darłowo posiadało liczniejszą niż pobliski Słupsk flotę handlową, utrzymywało ożywione kontakty z Lubeką, statki miejscowych kupców docierały do Nomandii, a nawet Hiszpanii. Z czasem korzyści płynące z przynależności do Hanzy wykroczyły poza ramy handlowe i przeniosły się na inne sfery życia, znaczenia nabrały kontakty kulturalne.

ERYK I POMORSKI – KRÓL DANII, CZWECJI I NORWEGII. PIĘKNA ZOFIA.

Po bezpotomnej śmierci Eryka I Pomorskiego, panią „na Darłowie” została księżna Zofia, żona Eryka II i matka Bogusława X. Wysoka blondynka, o niebanalnej urodzie, dumna księżniczka, słynęła ze swej urody i inteligencji. Podobno nawet król Polski Kazimierz Jagiellończyk żałował, że ze względu na bliskie pokrewieństwo, nie poślubił tej czarującej i bystrej pomorskiej księżniczki, poza tym zamożnej spadkobierczyni niezliczonych skarbów potężnego stryja – Eryka I Pomorskiego.

Prze wiele lat krążyły liczne legendy na temat księżnej Zofii, ukazujące ją w negatywnym świetle. Określano ją mianem „Okrutnej Zofii”, „Białej Damy” pokutującej na zamku w Darłowie za swe liczne grzechy i niegodziwości. W rzeczywistości była kobietą mądrą i przewidującą, dbała o interesy Pomorza Zachodniego, które zawdzięcza jej współpracę z Polską. Naraziła się w ten sposób Niemcom, którzy przypisywali jej okrucieństwo i zaborczość.

BOGUSŁAW X

Syn Zofii i Eryka II, odziedziczył po swych rodzicach same najlepsze cechy, urodę i inteligencję. Starannie wykształcony, nauki pobierał u samego Jana Długosza, to jemu król Kazimierz Jagiellończyk oddał rękę swej córki Anny.

Za panowania Bogusława X Darłowo przezywało swój złoty okres. Prowadzony w ramach Hanzy handel morski zapewniał miastu dobrobyt, tak jak i rozwijający się handel lądowy, obejmujący znaczne obszary Polski.

MORSKI NIEDŹWIEDŹ

Nazwą tą określono falę sejsmiczną wywołaną ruchami tektonicznymi dna morskiego poprzedzoną toczącym się grzmotem, przypominającym pomruki niedźwiedzia.

To rzadkie zjawisko wywołało tragiczną w skutkach powódź, która nawiedziła Darłowo i okolice w roku 1497.

Wody Bałtyku zniszczyły całkowicie port, wdarły się w głąb lądu, zabierając ze sobą cztery duże statki przycumowane w Darłówku. Jeden z nich wyrzucony został w okolicach Żukowa Morskiego, dwa przy klasztorze Kartuzów, natomiast czwarty w pobliżu kaplicy Św. Gertrudy.

WIELKI POŻAR

11 listopada 1624 r. za panowania Bogusława XIV, miał miejsce w Darłowie wielki pożar. W ciągu 6 godzin spłonęło 566 budynków, ratusz, kościół parafialny, szkoła i dom pastora. Zginęło wiele osób. Pożar zapoczątkował gospodarczy upadek Darłowa. Od tej pory miasto nawiedzały kolejne pożary, epidemie dżumy i działania związane z toczącą się w tym czasie wojną trzydziestoletnią.

WIEK XIX I XX

Ponowne ożywienie w porcie w Darłowie nastąpiło dopiero w XIX w. Port odbudowano, a flota morska znacznie się powiększyła. W roku 1873 flota należąca do rodziny Hemptenmacherów, fundatorów fontanny Rybaka autorstwa Wilhelma Grossa, liczyła 43 żaglowce.

Na początku lat XX Darłowo staje się modnym kurortem wypoczynkowym, głównie ze względu na wyjątkowe walory mikroklimatyczne, charakteryzujące się dużym nasłonecznieniem oraz wilgotnością powietrza nasyconego leczniczymi cząsteczkami jodu, co wpływa korzystnie w przypadku kuracji chorób układu oddechowego i gardła. Podobno, ze względu za swe usytuowane wśród licznych obszarów leśnych, głównie sosnowych, okolica doceniana była przez kuracjuszy, którzy przyjeżdżali tu leczyć skołatane nerwy.

źródło: darlowo.pl